نمي دانم در اين دنياي وانفسا كدامين تكيه گه را تكيه گاه خويشتن سازم

نمي دانم ، نمي دانم خداوندا . . .

در اين وادي كه عالم سرخوش است و دلخوش است و جاي خوش دارد

كدامين حالت و حال و دل عالم نصيب خويشتن سازم

نمي دانم خداوندا . . .

به جان لاله هاي پاك و والايت نمي دانم ، دگر سيرم خداوندا

دگر گيجم خداوندا ، خداوندا تو راهم ده ، پناهم ده

اميدم ده خداوندا ، كه ديگر نا اميدم من و ميدانم كه نوميدي ز درگاهت

گناهي بس ستمبار است و ليكن من نميدانم دگر پايان پايانم

هميشه بغض پنهاني گلويم را حسابي در نظر دارد

و مي دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بي جان و تن سازد

چرا پنهان كنم در دل؟  چرا با كس نمي گويم؟

چرا با من نمي گويند ياران رمز رهگشايي را؟

همه ياران به فكر خويش و در خويشند ، گهي پشت و گهي پيشند

ولي در انزواي اين دل تنها ، چرا ياري ندارم من ، كه دردم را فرو ريزد

دگر هنگامه ي تركيدن اين درد پنهان است

خداوندا نمي دانم ، نمي دانم و نتوانم به كس گويم

فقط مي سوزم و مي سازم و با درد پنهاني ، بسي من خون دل دارم

دلي بي آب و گل دارم ، به پو چي ها رسيدم من

به بي دردي رسيدم من ، به اين دوران نامردي رسيدم من

نميدانم ، نمي گويم ، نمي جويم ، نمي پرسم

نمي گويند ، نمي جوند ، جوابي را نمي دانم

سوالي را نمي پرسند و از غمها نمي گويند

چرا من غرق در هيچم؟ چرا بيگانه از خويشم؟ 

خداوندا رهايي ده ، كلام آشنايي ده ، خدايا آشنايم ده

خداوندا پناهم ده ، اميدم ده ، خدايا يا بتركان اين غم دل را

و يا در هم شكن اين سد راهم را

كه ديگر خسته از خويشم ، كه ديگر بي پس و پيشم

فقط از ترس تنهايي ، هر از گاهي چو درويشم

و صوتي زير لب دارم و با خود مي كنم نجواي پنهاني

كه شايد گيرم آرامش ، ولي آن هم علاجي نيست

و درمانم فقط درمان بي درديست

و آن هم دست پاك ذات پاكت را نيازي جاودانش هست ...

تيرگي جهالت از دل سياه بختم بزداي

و انوار معرفت به قلبم بتابان

و روزنه اي به سوي حقيقت جانم بگشا ...

قرار بده در این ماه مرا از آمرزش جویان

وقرار بده مرا در این ماه از بندگان شایسته وفرمانبردارت

وقرار بده مرا در این روز ازدوستان نزدیكت

به مهربانى خودت اى مهربان ترین مهربانان . . .