ظاهري داريم شوريده ، باطني داريم در خواب

سينه اي داريم پر آتش ، ديده اي داريم پر آب

گاه در آتش سينه مي سوزيم و گاه از آب چشم ...

حس تنهايي اين روزها بيشتر از همه وقتها و لحظه هام آزارم ميده

دلم مي خواد گريه كنم، گريه مي كنم اما انگار اون بغضي كه بايد بشكنه نشكسته

انگار نه انگار كه گريه كردم و بغضي كه توي گلوم جا گرفته بود رو شكستم

اين تنهايي ، اين بغض ، داره جلوي حركتم رو ميگيره

جلوي صبرم رو ميگيره ، جلوي سكوتم رو مي گيره

امروز مجلس يكي ديگه از دوستاي نزديكم بود

خوشحال بودم از ازدواجش ، براش ارزوي خوشبختي كردم

اما باز بايد به يك تنهايي ديگه عادت كنم

جاي درد خودم رو با دوستاني پر كردم كه يك روزي تنهام ميذارن

با اونها خنديدم ، با اونها گريه كردم ، با اونها شوخي كردم

راستش رو بخواي با اونها بي خيال شدم ، بي خيال همه دردهام

با دور شدن ازشون دوباره يادم مياد همه دردهام رو ، همه اشتباهاتم رو

همه اتفاق هايي كه ديگه نميشه جبران كرد

قصه حرفهاي تكراري امشبم طولاني شد ، اما يادت باشه

و يادم مي مونه همچين شبي خط به خط اين نوشته ها گريه كردم

اما آروم نگرفتم ، فقط گفتم ، فقط نوشتم شايد براي دل خودم

اما براي تو گفتم ، باز هم از خودم

نه براي يادآوري به تو كه يك روز بگم گفتم 

نه ... نه گفتم تا كمكم كني تا بيشتر نگام كني

تا نذاري يادم بره تو و ياد تو رو 

دستاي كوچيكم رو محكم بگير، نذار رها بشه

اين تويى كه منت نهادى و اين تويى كـه نـعـمـت دادى

ايـن تـويى كه احسان فرمودى ، اين تويى كه نيكى كردى

اين تويى كه روزى دادى ، اين تويى كه توفيق دادى

اين تويى كـه عـطـا كردى ، اين تويى كه بى نياز كردى 

اين تويى كه نگهداشتى ، اين تويى كه پوشاندى

اين تويى كه آمرزيدى ، اين تويى كه ناديده گرفتى

اين تويى كه قدرت و چيرگى دادى ، اين تويى كه عزت بخشيدى

اين تويى كه كمك كردى ، اين تويى كه پشتيبانى كردى 

اين تويى كه شفا دادى ، اين تويى كه عافيت دادى

بـزرگـى و بـرتـرى از تـوسـت و ستايش هميشه مخصوص توست

و سپاسگزارى دائمى و جاويد از آن توست ...